انّا اَنزَلناهُ فی لَیلةِ القَدر/ وما اَدراکَ ما لَیلَةُ القدر/ لَیلةُ القَدرِ خَیرِ مِن اَلفِ شهر/ تَنَزَّلُ المَلائکةُ والرّوحِ فیها بِاِذنِ مِن کُلّ امر/ سَلامٌ هِیَ حتّی مَطلَعِ الفَجر/5

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

امروز صبح ساعت 4من و پدر ومادرم برای خوردن سحری بیدار شدیم . بعد از خوردن غذا من تقویم را نگاه کردم و تاریخ دوشنبه 9 مهر جلوی چشمانم ظاهر شد انگار آب داغی روی سرم ریختند خدایـــــا چه خاطرات بدی از این 9 مهر دارم . روزی که من بهترین دایی دنیا دایی حسینم و روزی که مهربانترین عموی دنیا عمو بهروزم رو از دست دادم.

برای شادی روح هر دوی آنها فاتحه خواندم اما نمی خواستم چیزی به مادرم بگویم تا خاطره 7سال پیش را برایش زنده کنم . برادری که از گل هم پاکتر و از آب باران هم زلال تر بود بدتر از همه اینکه مادرم به او خیلی وابسته بود اما به خاطر سهل انگاری و ندانم کاری دکتر..... دایی عزیزم را از دست دادم. درست نهم مهرماه ...

اما دوسال پیش اگه اشتباه نکنم روز شنبه یا یکشنبه ساعت هشت در شبکه ی جام جم منتظر برنامه با بچه های ایران که عموپورنگ با داداشی اجرا می کرد، بودم.اما برخلاف انتظارم برنامه نوجوانهای ایرانی شروع شد ومن هم کلی به ذوقم خورد وخییل ناراحت شدم مجری برنامه فکس هایی که می فرستاند را می خواند که فکس انسیه زارع پور را هم خواند که گفته بود از طرف من به عمو پورنگ تسلیت بگویید. کم مانده بود نفسم بند بیاید نمی توانستم باور کنم. یعنی چه اتفاقی برای عمو افتاده .... فردای انروز به اینترنت آمدم و از بچه ها پرسیدم که آنها جواب دادند برادر عمو به خاطر بیماری فوت کرده